Bu heyecana siz de katılın...

Nerede tatil yaptığınızın hiç önemi yok. Türkiye’nin hangi cennet köşesinde olursanız olun gittiğiniz her tatil köşesinde aynı trafik ve aynı çarşı yapısıyla karşılaşırsınız.

Dolmuşa atladığım gibi Alanya şehir merkezine yol almaya başladım. Dolmuş, neredeyse her otelin önünde durdu. Genelde saçı, kaşı sapsarı; harbi sarışın ve de güzel kızlar, yanlarında göbekli, iri kıyım; yakışıklılıkta Türk erkeğinin yanından bile geçemeyecek derecede olan adamlarla biniyordu dolmuşa (elbette içlerinde yakışıklı ve çekici olanları da vardı, haksızlık etmeyeyim).

Şoför, sanki F1 pilotu Alonso idi ve önünde de Hamilton vardı. Sürekli arabaları sollayıp duruyordu. Frene her asıldığında millet saman balyası gibi üst üste yığılıyor, gaza tekrar bastığında ise balyalar tekrar yerine geliyordu. Nihayet vardık son durağa.

Şuna dikkat edin: Şehrin...

Uyarı:

Bu makalenin devamına ve makale ile ilgili en güzel fotoğraflara www.aykutkorkmaz.com adresinden ulaşabilirsiniz.

“Geçen yaz ne yaptığını biliyorum.” filmini çoğunuz izlemişsinizdir. Ben de geçen yaz Turizm Bakanlığı’nın ne yaptığını biliyorum. Bu yaz Alanya’daydım. Başıma, filmdeki o gençlerin başına gelen olaylar gelmediyse de çok ilginç şeyler yaşadım. Alanya’ya kadar gelmişken Alanya Kalesi’ne çıkmamazlık edemezdim. Eve dönünce anlatacak bir şeyler olması için bu kaleye muhakkak çıkmalıydım. Öyle de yaptım. Kale öyle bir yere kurulmuş ki, yaya olarak çıkmanın imkanı yok. Bu nedenle otobüs seferleri yapılmaya başlanmış. Ben de bu otobüslerden birine atladım. Çok ucuz. 1 YTL tutarında bir ücret ödüyorsunuz kaptana. Otobüs 20–25 dakika gibi bir sürede çıkıyor iç kalenin bulunduğu yere.

Çıkarken dar virajlardan geçiyoruz. Bu arada aşağıda Alanya şehir merkezi belirmeye başlıyor. Merkez git gide büyüyor ve nice zaman sonra küçülmeye başlıyor. Seyre dalanlar, fotoğraf çekenler, ecnebice konuşanlar… Kendimi yabancı turistlerin hıncahınç doldurduğu bu otobüste yalnız ve yabancı hissetmeye başladım.

Derken iç kaleye geldik. Burada üzerinde süs ve hediyelik eşyaların, kartpostalların satıldığı küçük sergiler kuruluydu. Gişenin olduğu yere yöneldim. Faka ulaşmak ne mümkün. Ortalık ana baba günü.

Gişeye yaklaştığım bir esnada ilginç bir olay yaşandı. Önümde Rus bir bayan vardı.

Uyarı:

Bu makalenin devamına ve makale ile ilgili en güzel fotoğraflara www.aykutkorkmaz.com adresinden ulaşabilirisniz.

Yaşam türlü zorluklarla dolu olduğu gibi türlü sevinçlerle ve mutluluklarla da doludur. Ama hangisinin hayatımızda ne kadar var olacağına ve bizi sarıp sarmalayacağına sanıyorum yine kendimiz karar veriyoruz. Annem hep şöyle der: “Bir işe başlarken iyi olur diyerek başla ki sonu da iyi bitsin.” Annemin bu düşüncesi çok güzel de günümüz dünyasında ne olacağını kim bilebilir ki… Baksanıza çocuk, askerden yeni gelmiş ve üç aydır bir halıcının yanında çalışıyormuş. Vatanını ve milletini uykusuz nöbetlerle korumuş olmanın gururuyla memleketi olan Buca’ya gelmiş ve anacığının kollarına bırakıvermiş yakında ölecek olan bedenini. Sözlenmiş ve yakında da evlenmeyi düşünüyormuş.

Uyarı:

Bu makalenin devamına ve makale ile ilgili en güzel fotoğraflara www.aykutkorkmaz.com adresinden ulaşabilirsiniz.